Practise what you preach
Bij het opstaan gebeurt het: het ‘schiet’ erin. Ik voel een pijnscheut in mijn bovenrug en mijn beweeglijkheid is beperkt. ‘O jee,’ gaat het meteen door mij heen, ‘hoe kan ik nou lesgeven vandaag?’ Ik merk ergernis op in mijn systeem. ‘Waarom nou úítgerekend nu?!’ Ik voel dat ik boos word op mijn lijf. Weerstand ervaar. Controle wil krijgen over mijn lichaam, wil dat het nú gefikst wordt. Ik laat de gedachtes en emoties even uitrazen, ja, ik hoor jullie, en voel ze dan iets zakken. Ik weet dat deze boosheid en weerstand uiteindelijk niet gaan helpen. Ik weet ook dat dergelijke strakheid in mijn lijf doorgaans een signaal is. Oude spanning die wordt losgelaten bijvoorbeeld. Of het is een signaal dat ik een bepaalde emotie of een overtuiging die niet (meer) nodig is mag loslaten. Wat het is, laat zich nu (nog) niet zien.
Daarmee word ik op dit moment uitgenodigd om de weerstand los te laten. Overgave, meebewegen. Het is een les die ik regelmatig ‘aangereikt’ krijg. Ik laat mijn systeem intuïtief bewegen, mijn handen gaan naar plaatsen waar aanraking of zachte massage nodig is. Mijn lichaam maakt bewegingen en stretches die op dat moment blijkbaar nodig zijn. Het voelt zachter, maar ‘het’ is nog niet weg. Het is oké, dit is wat het nu is. Overgave, meebewegen, uit de weerstand en controle.
Bij aanvang van de yogales geef ik aan dat ik vandaag wat beperkt ben in mijn bewegingen en dat ik even moet kijken in hoeverre ik de houdingen zelf meedoe. Op de achtergrond hoor ik vaag mijn innerlijke criticus iets mompelen in de trant van ‘Pff.. lekker voorbeeld, als docent!’ Maar iets anders in mij zegt: ‘Practise what you preach.’ Ik nodig yogi’s tijdens de les altijd uit om naar de grenzen van hun lichaam te luisteren en daarnaar te handelen. Ongeacht wat hun innerlijke criticus zegt. Ik doe die yogales inderdaad niet alles fysiek mee, maar de verbale instructies en de bekende houdingen doen hun werk.
Na de les ontstaat een gesprek hierover. Hoe het voor mij ook een ongoing leerproces blijft om controle nóg meer los te laten, nóg meer mee te bewegen met wat er is en mij hieraan over te geven. Hoe belangrijk ruim blijven en mildheid hierbij zijn. Dat dat precies is wat mij op dit soort momenten ondersteunt, hoe ik dit juist ook door yoga heb geleerd.
En dan kom ik tot de kern van wat yoga vooral voor mij is: een mooie manier om meer bewustzijn van je lijf, mind en adem te creëren. Wat je op mat ervaart, ervaar je vaak ook in het dagelijks leven. Hoe ga je om met weerstand? Wat doe je als een houding niet lukt zoals jij zou willen? Push je je lijf om er tóch in te komen of luister je naar je grenzen? Veroordeel je jezelf of kun je mild blijven? Waar hou je spanning vast? Adem je nog door wanneer het even uitdagend is? Op het afgebakende terrein van de yogamat kun je hier volop mee oefenen. Je aandacht is volledig bij jezelf, in tegenstelling tot vaak in het dagelijks leven. Door dit toenemende bewustzijn ontstaat er werkelijk ruimte voor verandering. Je wordt je meer bewust van wat zich afspeelt in je hele systeem en hoe je hier liefdevol mee om kunt gaan. Zo ervaar je geleidelijk aan meer ontspanning, rust en balans.
Na afloop gaat de gedachte door mij heen: deze les was ik dan misschien even geen voorbeeld wat betreft de fysieke houdingen, maar hopelijk wel op een andere manier ☺️🙏🏾